به گزارش پایگاه خبری پیک نکا، به نقل از بلاغ؛ حضور پرشور مردم استان مازندران در این شب‌ها، تصویری زنده از اصالت، مهر و صمیمیتی است که نسل‌ها آن را حفظ کرده‌اند؛ پیوندی که نام دیار علویان را با شکوه فرهنگ، ادب و غیرت ایرانی گره زده است.

در چنین شب‌هایی، کوچه‌پس‌کوچه‌های دیار علویان رنگ دیگری به خود می‌گیرد؛ صداها گرم‌تر، قدم‌ها همراه‌تر و دل‌ها نزدیک‌تر می‌شوند. پیر و جوان کنار هم می‌ایستند تا آیینی را زنده نگه دارند که سال‌ها در حافظۀ جمعی مردم این خطه جا خوش کرده است.

روشنای چراغ‌ها با ضرباهنگ قلب مردمان این دیار درهم می‌آمیزد و صحنه‌ای می‌سازد که نه تنها روایت یک گردهمایی، بلکه داستان پیوند نسل‌هاست؛ پیوندی که هر بار با شکوهی تازه بازآفرینی می‌شود.

شیوۀ حضور، نجابت نگاه‌ها و صمیمیت رفتارها، روح فرهنگی این سرزمین را نشان می‌دهد؛ روحی که در برابر گذر سال‌ها نه تنها کمرنگ نشده، بلکه هر بار در قالبی نو خود را نشان می‌دهد. این حماسه، حماسه‌ای از جنس مردم است؛ مردمی که با اصالت و غیرت خود معنای واقعی همدلی را رقم می‌زنند.

در هر شهر بوی غیرت علوی پیچیده است؛ شعرهای مازندرانی سروده می‌شود و با صدایی که اقتدار را فریاد می‌زند؛ همراه با مشت‌های گروه زده مردم کوبنده به تکرار در کوچه پس کوچه‌ها شنیده خواهد شد.

این «شور و همدلی» بخشی از هویتمان است

احمد اسدی شهروند محمودآبادی که بیش از هفت دهه از عمر خود را با خاطرات این دیار گذرانده، در حاشیۀ اجتماع پرشور امشب در گفتگو با خبرنگار بلاغ گفت: از کودکی در همین کوچه‌ها بزرگ شدم. هر بار که چنین جمعیتی را می‌بینم، انگار تمام خاطرات گذشته زنده می‌شود. این شور و همدلی برای ما فقط یک مراسم نیست؛ بخشی از هویتمان است.

وی خاطرنشان کرد: مردم این دیار همیشه کنار هم بوده‌اند. حالا هم که پا به سن گذاشته‌ام، دیدن جوان‌هایی که با همان عشق و احترام نسل ما می‌آیند، برایم واقعاً دلگرم‌کننده است.

این شهروند محمودآبادی در پایان یادآور شد: این اجتماع نشان می‌دهد که هنوز هم ریشه‌های محبت و اصالت در دل مردم محمودآباد زنده است. امیدوارم این پیوندها برای نسل‌های بعد هم باقی بماند؛ چون همین همبستگی است که روح این شهر را زنده نگه می‌دارد.

اینجا فقط یک حضور ساده نیست، یک حس مشترک است

نگار عیسی‌زاده نوجوان دهه‌هشتادی اهل محمودآباد، امشب در حاشیۀ اجتماع پرشور مردم این شهر، در گفتگو با خبرنگار بلاغ از احساسات و نگاهِ نسل جوان به چنین مراسم‌هایی گفت.

وی با صدای شفاف و پرهیجانش از تجربه‌ای گفت که به باور خودش «فقط یک حضور ساده نیست، بلکه یک حس مشترک و صمیمی بین همه مردم» است.

این نوجوان دهه هشتادی ادامه داد: شاید خیلی‌ها فکر کنند نسل ما کمتر در چنین برنامه‌هایی شرکت می‌کند اما اصلاً این‌طور نیست. ما دقیقاً دنبال همین فضاهای صمیمی و جمعی هستیم. وقتی کنار بزرگ‌ترها و کوچکترها می‌ایستیم، انگار یک اتصال نامرئی بین همه برقرار می‌شود. این حس برای من خیلی ارزشمند است.

عیسی‌زاده اظهار داشت: هر شب با مادربزرگم در این اجتماعات حضور دارم و هر بار که شرکت می‌کنم، چیز تازه‌ای کشف می‌شود؛ بچه که بودم فقط از شلوغی و چراغ‌ها خوشم می‌آمد اما حالا که بزرگ‌تر شدم، متوجه شدم این جمع شدن‌ها فقط یک مراسم نیست؛ یک نوع به هم رسیدن، یک جور یادآوری اینکه ما اهل همین شهر و همین فرهنگیم. این برایم خیلی معنا دارد.

خبرنگار بلاغ از وی می‌پرسد که چه چیز این اجتماع برایش بیش از همه جالب بوده، با لبخندی افزود: «صمیمیت مردم» اینکه همه با احترام کنار هم‌اند، از نوجوان تا پیرمرد هفتادساله. هر کسی با یک انرژی خاص آمده است. انگار هر کسی یک تکه از این حماسه رو با خودش می‌آورد.

این نوجوان دهه هشتادی همچنین از نقش نسل جوان در زنده نگه داشتن سنت‌ها گفت: خیلی از دوستان من امشب اینجا بودند. شاید سبک زندگی ما با نسل‌های قبل فرق کرده باشد، اما ریشه‌ها یکی است، ما هم دلمان می‌خوهاد در شهرمان سهمی داشته باشیم و بخشی از این فضا باشیم. اصلاً همین که کنار هم هستیم، یعنی سنت‌ها زنده‌اند.

عیسی‌زاده با اشاره به تغییرات نسل‌ها، تأکید کرد که برای او «معنای حضور» فراتر از یک رفتار نمادین است؛ نسل ما همیشه دنبال چیزهای واقعی و صادقانه‌ است. اینجا همه‌چیز واقعی‌ بود؛ احساسات مردم، همدلی‌ها، نگاه‌ها… این‌ها چیزی است که هیچ‌وقت تکراری نمی‌شود.

وی در پایان، از آرزویش برای آینده کشور گفت: دوست دارم کشورمان همیشه همین‌طور پرشور و متحد بماند. ما نوجوان‌ها هم دلمان می‌خوهاد وقتی به سن بزرگترها رسیدیم، همین حال‌و‌هوا رو برای بچه‌های بعد از خودمان بسازیم. اینکه نسل‌ها کنار هم باشند، بزرگ‌ترین زیبایی کشورمان است.

به گزارش بلاغ؛ اجتماع امروز محمودآباد، تصویری زنده از نبضِ تپندۀ این شهر بود؛ گواهی بر آنکه روحِ همبستگی و اشتیاق برای تعالی، همچنان در رگ‌هایش جاریست. این حماسه، پیامِ روشنی دارد «اتحاد، رمزِ جاودانگی» است و این اتحاد، تنها منحصر به امروز و این گردهمایی نیست؛ بلکه میراثی است که از گذشتگان به ما رسیده و امانتی است که باید به دستِ نسل‌های آینده بسپاریم.

همان‌گونه که جوانان پرشور امروز، با حضور خود، شور و امیدی تازه به این جریان بخشیدند، وظیفۀ ماست که این پیوندِ ناگسستنی را پاس بداریم و آن را به سرمایه‌ای برای ساختنِ فردایی درخشان‌تر تبدیل کنیم.

انتهای خبر/